e volveu macarena na inundación
como un camalote
 

cando o río era opaco e a esperanza
non minguaba
juan poeta

porque ti eras ti e o mar tan triste
 

se envías luz
mesmo a morte devolve un verso
 
 
 

pola corrente do paraná
baixa unha balea
e ao chegar ao mar marrón
espállase en lianas e liques
cara á liña afiada do horizonte
 

macarena é tigre extraviado no río

pero percorre a cidade de silencios
coa calma de quen se sabe
suxeita á man morna das palabras
 
 

igual estabas vos
aquela vez única que nos vimos

o lique do teu rostro
iluminábase coa brasa do cigarro
na penumbra da rúa fría das tabernas
 

o porto non era o de tuñón

era unha escenografía
sen berros da carga
nin laio de guindastres
 

a outra foto é nun bar

a luz que os cristais deixan fuxir
dálle á lembranza un matiz
irreal
 

ao tempo que quitabas
o abrigo

ao desprenderte do peso da tarde

dixeches cos ollos
unha frase de despedida

e a min despedíuseme unha patria
 

deixeite ancorado
noutro porto de teu
 

na rúa aínda o fume
deseñaba a silueta
da balea errante na que viaxas

juan
e os mortos que arrastras

 

>> ao regresar de buenos aires
>> xa case
>> poñendo en limpo
>> do papel (juan 1)
>> juan e as baleas
>> versión inicial