unha balea varada na praia
estarrece como a ruína dun imperio

é unha postal imposíbel
no centro da paisaxe
 
 

treme o aire que paira
inmóbil ao seu redor

e non ten
esa tensión do horizonte
senón acaso a conciencia de ser
ela mesma todo un final
 
 

a balea é un deus caído

unha espera deitada
 
 

se falas con ela
parecerá que escoita a túa dor
e devolve preamar
 
 

uns nenos achéganse
pés na area fría

observan con distancia

a balea non pode moverse
pero non é o seu cheiro
o que estarrece

acaso sexa
a inmensidade da metáfora

 

>> de limpeza
>> pequenos apuntamentos
>> do papel (varadura 1)
>> axustes aquí e alá
>> axustes iniciais
>> versión inicial

2 reflexións sobre “

  1. o saim, o sei cheiro estarrecedor… há um continho de dieste, algures, sobre o saim da baleia varada e o seu cheiro.

  2. deille unha volta ao do cheiro estarrecedor. será que teño mal olfacto que se me fai unha figura distante. en todo caso, sería unha solución moi de dieste pero eu prefiro pensar que o terror está na indefensión que provoca o feito de que mesmo un ser tan inabranguíbel poida amosarse indefenso diante nosa.

Os comentarios están pechados.